Reguły wspinania w piaskowcach Hejszowiny

Za­sa­dy wspi­na­nia w pia­skow­cach wy­ni­ka­ją z czte­rech pod­sta­wo­wych prze­sła­nek: spe­cy­fi­ki ska­ły, dba­ło­ści o jej ochro­nę, tra­dy­cji i tro­ski o czy­stość sty­lu.

§ 1. OCHRO­NA SKA­ŁY

1.1 Nie wol­no two­rzyć no­wych stop­ni i chwy­tów ani też mo­dy­fi­ko­wać już ist­nie­ją­cych.

1.2 Nie wolno używać haków skalnych ani żadnego rodzaju kostek. Ja­ko punk­ty ase­ku­ra­cyj­ne na­le­ży sto­so­wać wy­łącz­nie pę­tle oraz rin­gi osa­dzo­ne przez au­to­rów dro­gi.

1.3 Przy po­wta­rza­niu dróg nie wol­no do­bi­jać do­dat­ko­wych rin­gów. W przy­pad­ku, gdy na okre­ślo­nej dro­dze do­bi­cie ta­ko­we­go jest ko­niecz­ne ze wzglę­dów bez­pie­czeń­stwa, de­cy­du­ją o tym au­to­rzy dro­gi.

1.4 Zjaz­dów nie wol­no za­kła­dać bez­po­śred­nio z wy­stę­pów skal­nych.

1.5 Nie wol­no wspi­nać się w bu­tach mo­gą­cych uszko­dzić po­wie­rzch­nię ska­ły, a tym bar­dziej w ra­kach i z cze­ka­nem.

1.6 Na­le­ży uni­kać wspi­nacz­ki, gdy ska­ła jest mo­kra.

1.7 Nie wol­no sto­so­wać kre­dy, ma­gne­zji, ka­la­fo­nii, itp.

1.8 Nie wol­no umiesz­czać na ska­le żad­nych na­pi­sów i ry­sun­ków.

1.9 Nie do­pusz­cza się uży­cia węd­ki. Li­na słu­ży wy­łącz­nie do ase­ku­ra­cji pro­wa­dzą­ce­go, ase­ku­ra­cji po­zo­sta­łych człon­ków ze­spo­łu oraz zjaz­du po przej­ściu dro­gi.

1.10 Wy­jąt­ki od po­wyż­szych za­sad okre­śla Ko­mi­sja Pia­skow­co­wa.

§ 2. STYL I CZY­STOŚĆ PRZEJ­ŚCIA

2.1 Pod­czas wspi­na­nia wol­no ko­rzy­stać wy­łącz­nie z na­tu­ral­nej rzeź­by ska­ły. Je­dy­ny wy­ją­tek okre­śla § 2.5. W szcze­gól­no­ści nie wol­no:

2.1.1 two­rzyć no­wych ani mo­dy­fi­ko­wać ist­nie­ją­cych stop­ni i chwy­tów,

2.1.2 uży­wać pę­tli bądź rin­gów ja­ko stop­ni i chwy­tów.

2.2 Li­na słu­ży wy­łącz­nie do ase­ku­ra­cji. Wy­jąt­ki sta­no­wią: zjazd z wierz­choł­ka, od­wrót i przej­ście dru­gie­go po za­sto­so­wa­niu ży­wej dra­bi­ny. Wszel­ką po­moc (np. ase­ku­ra­cję) li­ną z gó­ry uwa­ża się za na­ru­sze­nie re­guł gry.

2.3 Ob­cią­że­nie pę­tli prze­lo­to­wej trak­tu­je się ja­ko od­pad­nię­cie. W ta­kim przy­pad­ku dal­szą wspi­nacz­kę na­le­ży po­now­nie roz­po­cząć od ostat­nie­go sta­no­wi­ska lub ostat­nie­go rin­ga uży­te­go w tym ce­lu przez au­to­rów dro­gi.

2.4 W wi­szą­cym sta­no­wi­sku wol­no za­wie­sić się do­pie­ro po wpię­ciu weń li­ny. Ru­sza­jąc ze sta­no­wi­ska, na­le­ży star­to­wać z ostat­nich stop­ni i chwy­tów uży­tych przed za­wi­śnię­ciem.

2.5 W miej­scach po­ko­ny­wa­nych ży­wą dra­bi­ną każ­dy z jej uczest­ni­ków mo­że opie­rać się wy­łącz­nie na ska­le lub na part­ne­rach. Na dru­gie­go ta­kie miej­sce moż­na przejść czynnie ko­rzy­sta­jąc z li­ny.

2.6 Nie wol­no do­bi­jać do­dat­ko­wych rin­gów (zob. § 1.3).

2.7 Przed przej­ściem dro­gi nie na­le­ży sto­so­wać żad­ne­go zwia­du z za­sto­so­wa­niem sztucz­nych środ­ków (np. węd­ki, lu­stra­cji stop­ni i chwy­tów ze zjaz­du). Je­dy­ny wy­ją­tek sta­no­wią dro­gi po­ło­żo­ne w li­nii spad­ku zjaz­du z wierz­choł­ka.

2.8 O ile to moż­li­we, na­le­ży uni­kać sto­so­wa­nia ży­wych dra­bin. Nie na­le­ży ich w ogó­le sto­so­wać tam, gdzie pierw­si zdo­byw­cy te­go nie czy­ni­li.

2.9 O ile to moż­li­we, na­le­ży uni­kać wi­szą­cych sta­no­wisk, trak­tu­jąc je ja­ko prze­lot.

2.10 Nie do­pusz­cza się uży­cia spe­cjal­nych na­rzę­dzi w ce­lu wpię­cia li­ny do prze­lo­tu.

§ 3. PIERW­SZE PRZEJ­ŚCIA

3.1 Pod­czas pierw­sze­go przej­ścia pro­wa­dzą­cy ma pra­wo osa­dzić rin­gi. Rin­gi oraz spo­sób ich osa­dze­nia opi­sa­ne są od­dziel­nie.

3.2 Otwór pod ring moż­na wier­cić:

3.2.1 sto­jąc o wła­snych si­łach na ska­le,

3.2.2 wi­sząc w pę­tli,

3.2.3 sto­jąc na part­ne­rach, zgod­nie z § 2.5,

3.2.4 wi­sząc w ko­st­ce,

3.2.5 wi­sząc w wier­tle, któ­rym wy­ku­wa­ny jest otwór pod ring.

3.3 Od­le­głość mię­dzy ringami nie po­win­na być mniej­sza niż 3 m.

3.4 Otwór pod ring na­le­ży wier­cić ręcz­nie.

3.5 Je­że­li pró­ba po­pro­wa­dze­nia no­wej dro­gi za­koń­czy­ła się nie­po­wo­dze­niem, na­le­ży na ostat­nim za­ło­żo­nym rin­gu po­zo­sta­wić wi­docz­ną z do­łu pę­tlę.

3.6 Opis no­wej dro­gi na­le­ży umie­ścić w książ­ce szczy­to­wej (o ile to moż­li­we), a tak­że prze­słać go do Ko­mi­sji Pia­skow­co­wej.

3.7 Ko­mi­sję Pia­skow­co­wą na­le­ży za­wia­do­mić rów­nież o nie­uda­nej pró­bie przej­ścia no­wej dro­gi, ce­lem na­by­cia pra­wa do re­zer­wa­cji pro­ble­mu. Uwa­ża się, że pró­ba mia­ła miej­sce, je­że­li w trak­cie jej pro­wa­dze­nia zo­stał za­in­sta­lo­wa­ny przy­naj­mniej je­den ring. Re­zer­wa­cja wy­ga­sa po upły­wie 3 lat od da­ty pierw­szej pró­by przej­ścia dro­gi.

§ 4. TRUD­NO­ŚCI DRO­GI

4.1 Do oce­ny trud­no­ści dróg sto­so­wa­na jest ska­la pia­skow­co­wa, bliż­szy jej opis po­da­ny jest od­dziel­nie.

4.2 Trud­no­ści dro­gi okre­ślo­ne przez pierw­szych zdo­byw­ców ma­ją cha­rak­ter pro­po­zy­cji. Pro­po­zy­cję tę za­twier­dza Ko­mi­sja Pia­skow­co­wa po spraw­dze­niu i ewen­tu­al­nym sko­ry­go­wa­niu.